Debatowego maratonu część II…

… i w mojej opinii decydująca. “Pan Prezes”, jak sprytnie określał Jarosława Kaczyńskiego Donald Tusk, nieco umniejszając jego rolę, a jednocześnie zachowując jego tytuł(w końcu Premier = Prezes Rady Ministrów, choć niewątpliwie był to przemyślany chwyt Tuska, który miał obserwatorów debaty skłonić do zastanowienia nad dwuznacznością tego określenia), jak określił to mój wujek – został “zwalcowany” przez przewodniczącego PO.

Po pierwsze: Tusk wręcz porażał spokojem, który zachował niemal przez całą debatę. Paradoksalnie, najsłabszy moment debaty przypadł na(w opinii wielu osób, najlepszego z trójki dziennikarskiej z pierwszej debaty) czas pytań redaktora Skowrońskiego, który kompletnie nie zapanował nad sytuacją, pozwalając jednemu i drugiemu politykowi przekraczać swoje limity czasowe dość znacznie, a później, próbując naprawić swój brak pewnej dziennikarskiej “ostrości”, dodawał im kolejne sekundy. W tym momencie w całej debacie zapanował chaos, a jego zwieńczeniem był fakt, że pan redaktor zapomniał, że losowanie przyznawało prawo ostatecznego podsumowania debaty Tuskowi. Ale to też “panu Donaldowi” :), w mojej opinii, nie zaszkodziło. W dość ogólnej rozmowie, za pośrednictwem gadu-gadu i sms-ów, już zdążyłem zdecydowanie poróżnić się poglądami z Woykersem. Mianowicie mój szanowny kolega, którego uważam za człowieka obdarzonym intelektem zdecydowanie przewyższającym intelekt zarówno mój, jak i wielu ludzi naszego, a nawet starszego pokolenia, dziś mnie zawiódł. Oczywiście nie jest to zawód, który miałby zaważyć na naszych stosunkach. Co to, to nie! Takie rzeczy to tylko w polityce ;) Mój zawód polega na tym, że Piotrek kompletnie nie potrafi docenić Tuska, czegokolwiek lider PO by nie zrobił. Do tej pory w ogromnej większości naszych dyskusji, kiedy tylko zdradzałem swą sympatię dla PO, Piotrek krytykował jej, a przede wszystkim jej lidera, “bezpłciowość”. Generalnie przyjęło się już jakiś czas temu, że PO jest “bezpłciowa”, głównie za sprawą Tuska. Otóż Tusk dziś zwalczył tę teorię. Dziś zobaczyliśmy lidera z prawdziwego zdarzenia, który wykazał największą słabość Jarosława Kaczyńskiego – jego wiarę w to, że populizm, grający wciąż na tych samych nutach, na dłuższą metę zapewni wysokie poparcie i, co dla PiS-u chyba najważniejsze – władzę. Przewodniczący PO na każdy argument premiera znajdywał dziś tysiąckroć mocniejszy kontrargument.

Lider Platformy wykazał się dziś znakomitym przygotowaniem – sprawnie operował różnymi danymi, czy to liczbowymi, czy jakimikolwiek innymi. Używał ich we właściwych momentach i wykazywał, że on na te liczby, które dla Polski wydają się być niekorzystne, ma w programie PO sposób. Bardzo mnie ucieszyło, że w samej końcówce debaty Tusk odwołał się do, według mnie, najważniejszego punktu programu PO, a więc do zwiększenia kompetencji władz terytorialnych, zdecentralizowania władzy. Przy okazji, co w mojej opinii było ruchem znakomitym i w dodatku popartym bardzo mocnymi dowodami, było przyrównywanie stopnia centralizacji władzy, a także ambicji panów Kaczyńskich, do tego, co tak straszliwie krytykują, co uważają za zło(o, zgrozo!) równorzędne z III RP – do PRL-u, do metod socjalizmu.

W końcu ostatnie słowa wychwalające Tuska – nie przekraczał(aż do końcówki debaty) swoich limitów czasowych, kończył wypowiedzi przed gongiem, emanował spokojem. Kaczyński natomiast nerwowo popijał wodę, ciągle wiercił się w fotelu, przerywał Tuskowi, przekraczał swój limit czasu, powtarzał wciąż te same formułki, które słyszymy z jego ust przez ostatnie 2 lata – czy to w czasie jego rządów, czy kampanii wyborczej, czy debaty z Kwaśniewskim. I znów żadnych rozsądnych argumentów popierających w efekcie puste zdania premiera.

Najlepszym podsumowaniem dla debaty były według mnie dwa wydarzenia, które nastąpiły po niej – wypowiedź Romana Giertycha w TVN24, który przyznał, że sympatyzował z premierem, ale uważa Tuska za zdecydowanego zwycięzcę debaty, a także wypowiedź premiera, który wytknął Tuskowi jedną ze… swoich największych wad, jedno ze swoich najbardziej wyraźnych świadectw kiepskiego przygotowania zarówno do debaty, jak i do roli w życiu publicznym – powtarzanie tych samych formułek.

Dziś nie mam wątpliwości – głosując na PO, głosuję na nową jakość. Jeśli PO nie popełni do czasu wyborów żadnej zdecydowanej gafy, a debata z Kwaśniewskim przyniesie Tuskowi co najmniej remis, powinna wygrać. W dodatku wobec tego, w jak zdecydowanym stopniu Tusk wygrał debatę, dla optymistów mojego kalibru poparcie rzędu 40% wydaje się coraz bardziej realne. Byleby tej szansy, za przeproszeniem, nie spieprzyć.