A my dalej swoje…

Który to już raz władze, piłkarze i trenerzy Legii przekonywali nas w wywiadach i na konferencjach prasowych, jak to bardzo zadowoleni są z przygotowań do sezonu/rundy? Który to już raz daliśmy tym słowom – choćby w najmniejszym stopniu – wiarę? Który to już raz nie któryś z kolei, ale pierwszy mecz warszawskiego zespołu ową wiarę silnie podkopuje?

Nadzieje przed inaugurującym rundę wiosenną meczem z Cracovią były o tyle uzasadnione, że Legia grała przeciwko zespołowi, który przez całą piłkarską jesień zdołał uciułać ledwie 8 punktów, co przed rundą rewanżową stawiało go w sytuacji absolutnie dramatycznej – do miejsca gwarantowanego utrzymaniem “Pasom” brakowało aż 9. oczek. Dla zespołu walczącego o tytuł mistrzowski – a do tych niewątpliwie zaliczają się “Wojskowi” – zwycięstwo z rywalem dysponowanym w bieżących rozgrywkach tak słabo jest absolutnym obowiązkiem. Podopieczni Macieja Skorży niestety nie byli się w stanie z niego wywiązać.

Teoretycznie wyjściowy skład wyglądał rozsądnie – szczególnie biorąc pod uwagę ograniczenia, z jakimi szkoleniowiec Legii musiał się borykać ze względu na kontuzje. Mający za sobą dobrą końcówkę rundy jesiennej Skaba był naturalnym wyborem w bramce. Skład defensywy nie był tajemnicą już od dłuższego czasu. W pomocy tylko jedno zaskoczenie – brak Cabrala, którego Skorża przez całe zimowe przygotowania regularnie chwalił. Można było jednak zakładać, że wie co robi – wszak ustawiony za wysuniętym Michalem Hubnikiem Miroslav Radović pierwszą połowę sezonu mógł swobodnie uznać za swą najlepszą, odkąd przybył do Warszawy.

W praktyce jednak zamysł byłego trenera m.in. Groclinu czy Wisły okazał się być chybiony. Środek pola, w którym obecni byli gracze nastawieni niemal jedynie na destrukcję(Vrdoljak, Borysiuk) absolutnie nie sprzyjał kreowaniu akcji ofensywnych. Do tego niepewna postawa Inakiego Astiza, który od czasu odejścia Jana Urbana z warszawskiego zespołu zdaje się być z meczu na mecz coraz słabszym zawodnikiem, musiała budzić obawy kibiców co do ostatecznego rozstrzygnięcia. Obawy – niestety – potwierdziło boisko. Dramatyczna gra obronna, do której przyczyniła się momentami bardzo niepewna gra Skaby(szczególnie przy pierwszej bramce) przyniosła katastrofalny efekt w postaci aż trzech straconych bramek – przerażający nie tylko ze względu na klasę rywala, ale i na racjonalne spojrzenie w przyszłość. Skoro bowiem ze słabiutką Cracovią tracimy aż 3 gole, w dodatku wszystkie na własne życzenie, to co czeka nas z mocniejszymi zespołami? Chociażby z lokalnym rywalem, z którym przyjdzie się nam mierzyć już w najbliższej kolejce…

Podstawowe wnioski, jakie nasuwają mi się po spotkaniu w Krakowie są następujące:przede wszystkim w derbach od pierwszej minuty powinien wystąpić Alejandro Cabral. Po swoim wejściu(wymuszonym zresztą koszmarnym urazem Vrdoljaka) zaimponował spokojem, precyzją podań, umiejętnością dryblingu oraz nieszablonowością zagrań(choćby asysta przy golu Wawrzyniaka).

Drugą kwestią jest konieczność posadzenia Ariela Borysiuka na ławce – po niezłej jesieni młody pomocnik w meczu inaugurującym nową rundę zagrał fatalnie. Przy ruchomej piłce nie było z niego żadnego pożytku, zaś przy stałych fragmentach gry był wręcz szkodliwy, gdyż potencjalne okazje do zagrożenia bramce rywala zamieniał na katastrofalne kopnięcia, najczęściej trafiając w pierwszego obrońcę. Podsumowaniem jego postawy w dzisiejszym spotkaniu niech będzie fakt, że jedynym rozsądnym zagraniem świeżo upieczonego reprezentanta Polski był… brutalny faul w końcówce meczu, który zatrzymał groźny kontratak rywali.

Po trzecie – najlepszym możliwym sposobem skorzystania z wracającego po pauzie za kartki Komorowskiego będzie zastąpienie Inakiego Astiza. Hiszpan, który od przybycia do Legii zazwyczaj imponował solidnością, dojrzałością i pewnością w grze, w Krakowie zagrał fatalnie, czego ukoronowaniem był spowodowany przez niego rzut karny.

W końcu po czwarte – katastrofalna gra Takesure’a Chinyamy po wejściu na boisko powinna na długi czas wybić Skorży z głowy myśl o korzystaniu z czarnoskórego napastnika. Każdy jego kontakt z piłką kończył się beznadziejną, kompletnie niepotrzebną stratą. Co gorsza – zawodnik pojawiał się w coraz to nowych miejscach na boisku, byle tylko zrehabilitować się za poprzednie nieudane zagranie. Z jakim skutkiem – niech odpowiedzią będzie pogrubiony fragment kilka linijek wyżej…

Choć moja generalna ocena zespołu Legii po pierwszym oficjalnym meczu w roku 2011 jest negatywna, to widzę nadzieje na poprawę – a z tymi na jesieni problemy były dość spore(dowody: tu i tu). Przede wszystkim należy je pokładać w nowym nabytku – Michale Hubniku – który pokazał, że jest napastnikiem z prawdziwego zdarzenia. Potrafi ustawić się pod bramką rywali, nie boi się uderzać, a w dodatku robi to zdecydowanie lepiej, niż nieobliczalny Chinyama. O jakości strzałów Czecha niech świadczą przytoczone przez Orange Sport statystyki – 4/4 próby trafiły w światło bramki, jedna zaś pozwoliła byłemu snajperowi Sigmy Ołomuniec cieszyć się z debiutanckiego gola – całkiem ładnego zresztą.

Przyjemnie było też popatrzeć na zdecydowanie lepszą niż dotychczas grę ofensywną Kuby Rzeźniczaka, a także solidność w defensywie oraz pomysłowość w ataku grającego po przeciwnej stronie obrony Jakuba Wawrzyniaka. Miodem na serce było też niewątpliwie wrażenie, jakie wywarł swoją grą wspomniany wcześniej Cabral. Nawet Manu, okrzyknięty niemal jednogłośnie przez fanów Legii “jeźdźcem bez głowy”, zaczął grać nieco rozsądniej, z pożytkiem dla drużyny. Zaś Michał Kucharczyk pokazał, że nie przeszkadza mu gra na nowej z jego punktu widzenia pozycji lewoskrzydłowego.

Spora ilość plusów jest jednak zbyt mizernym ładunkiem optymizmu biorąc pod uwagę na ile poważne były w dzisiejszej grze legionistów minusy. Ich wyeliminowanie wydaje się być jednak realne i całkowicie w zasięgu aktualnej kadry warszawskiej drużyny. Pytanie tylko, czy w zasięgu trenera Macieja Skorży?